Najdziwniejsze motocykle świata – zestawienie nietypowych modeli
Najdziwniejsze motocykle świata nie zawsze są nieudane. Czasem po prostu wyprzedzają gust odbiorców, komplikują sprawdzone rozwiązania albo wyglądają tak, jakby projektant dostał zbyt dużo swobody. W tym zestawieniu znalazły się zarówno motocykle produkcyjne, jak i eksperymentalne konstrukcje, których osobowość trudno pomylić z czymkolwiek innym.
Co sprawia, że motocykl jest dziwny?
Dziwność może wynikać z wyglądu, pozycji za kierownicą, nietypowego sposobu skręcania albo silnika o przesadnie dużych rozmiarach. Najciekawsze przykłady łączą kilka takich cech. Ich twórcy próbowali poprawić prowadzenie, zwiększyć komfort, wyróżnić markę lub po prostu sprawdzić, jak daleko można przesunąć granice znanej konstrukcji.
Nie każda z tych maszyn była porażką. Honda NM4 Vultus trafiła do produkcji, choć wyglądała jak pojazd z filmu science fiction. Z kolei niektóre prototypy pozostały pojedynczymi egzemplarzami, ponieważ rynek nie chciał płacić za rozwiązania, których nie uważał za potrzebne.
Ekspercka uwaga: najbardziej interesujące motocykle często próbują rozwiązać problem, którego motocykliści wcale nie uznawali za problem. Właśnie dlatego między inżynierskim geniuszem a kosztownym eksperymentem bywa bardzo cienka granica.
Najdziwniejsze motocykle świata – 7 nietypowych modeli
Poniższa lista łączy seryjne motocykle, małoseryjne konstrukcje i projekty eksperymentalne. Każdy z nich jest dziwny z innego powodu – jeden szokuje sylwetką, inny układem kierowniczym, a jeszcze inny rozmiarem silnika.
-
Honda NM4 Vultus – lata 2010. Ten produkcyjny motocykl wyglądał bardziej jak kapsuła z anime niż klasyczny jednoślad. Miał bardzo szeroką, futurystyczną owiewkę, niskie siedzenie i nietypową pozycję kierowcy. Jego stylistyka była tak radykalna, że trudno było pomylić go z którymkolwiek cruiserem lub turystykiem.
- Charakter techniczny – dwucylindrowy silnik o pojemności 745 cm³, automatyczna skrzynia dwusprzęgłowa DCT i rozbudowane nadwozie.
- Dlaczego dziwny? – połączył wygląd futurystycznego skutera, ergonomię cruisera i technikę dużego motocykla turystycznego.
-
Bimota Tesi – od 1990 roku. W Tesi projektanci zrezygnowali z klasycznego przedniego widelca. Koło prowadził układ wahaczy, a kierowanie odbywało się za pomocą centralnego mechanizmu piastowego. Rozwiązanie miało ograniczać nurkowanie podczas hamowania i oddzielać funkcję skręcania od pracy zawieszenia.
- Charakter techniczny – centralne prowadzenie przedniego koła, wahacze zamiast tradycyjnego widelca i skomplikowany układ przeniesienia ruchu kierownicy.
- Dlaczego dziwny? – z przodu motocykla brakuje elementu, który większość osób uważa za oczywisty. Efekt wygląda technicznie, niemal laboratoryjnie.
-
Boss Hoss – produkowany od lat 90. To motocykl dla osób, którym duży silnik samochodowy w samochodzie najwyraźniej nie wystarczał. Boss Hoss wykorzystywał jednostki V8, przez co jego sylwetka, masa i brzmienie przypominały połączenie cruisera z amerykańskim hot rodem.
- Charakter techniczny – silnik V8 pochodzenia samochodowego, ogromne gabaryty i automatyczna przekładnia w wielu wersjach.
- Dlaczego dziwny? – skala podzespołów jest nieproporcjonalna do typowego motocykla. To bardziej demonstracja nadmiaru niż próba stworzenia lekkiej maszyny do zakrętów.
-
Yamaha GTS1000 – 1993–1999. Yamaha zastosowała w tym modelu centralne prowadzenie przedniego koła, podobne ideowo do rozwiązania znanego z Bimoty Tesi. Zamiast widelca znalazł się pojedynczy wahacz, a przednie zawieszenie otrzymało bardzo nietypową geometrię.
- Charakter techniczny – centralna piasta kierownicy, pojedynczy wahacz z przodu i silnik czterocylindrowy o pojemności 1002 cm³.
- Dlaczego dziwny? – z daleka wygląda jak zwykły motocykl turystyczny, lecz po bliższym spojrzeniu okazuje się konstrukcją z zupełnie inną logiką przedniego zawieszenia.
-
Harley-Davidson V-Rod – 2001–2017. Dziwność tego motocykla nie polegała na futurystycznej karoserii, lecz na odejściu od tradycji marki. V-Rod otrzymał chłodzony cieczą silnik Revolution opracowany przy współpracy z Porsche. Był mocniejszy, bardziej sportowy i wizualnie ostrzejszy niż klasyczne modele Harley-Davidson.
- Charakter techniczny – chłodzony cieczą silnik V-twin o kącie rozwarcia 60 stopni i aluminiowa rama.
- Dlaczego dziwny? – dla części fanów marki był zbyt nowoczesny, dla miłośników sportowych motocykli nadal zbyt ciężki. Stał się jednak rozpoznawalnym kultowym wyjątkiem.
-
Yamaha Niken – od 2018 roku. Dwa koła z przodu natychmiast zmieniają wygląd motocykla. Niken nie jest jednak zwykłym trójkołowcem. Oba przednie koła pochylają się w zakręcie, a specjalny układ zawieszenia pozwala zachować wrażenie jazdy na klasycznym motocyklu.
- Charakter techniczny – dwa pochylające się przednie koła, mechanizm Leaning Multi-Wheeler i trzycylindrowy silnik CP3.
- Dlaczego dziwny? – kierowca dostaje dodatkowy kontakt z nawierzchnią, ale płaci za to szerokim, ciężkim i bardzo charakterystycznym przodem.
-
Dodge Tomahawk – początek XXI wieku. Tomahawk formalnie bywa przedstawiany jako motocykl, choć jego konstrukcja mocno wymyka się tej kategorii. Miał cztery koła rozmieszczone w dwóch parach, potężny silnik V10 i nadwozie przypominające futurystyczny pojazd z komiksu. Powstał jako pokaz możliwości, a nie zwykły model do codziennej jazdy.
- Charakter techniczny – silnik V10 o pojemności 8,3 litra oraz cztery niezależne koła.
- Dlaczego dziwny? – łączy wygląd motocykla, rozwiązania samochodowe i absurdalnie duży silnik. To bardziej mechaniczna rzeźba niż praktyczny środek transportu.
Trzy oblicza motocyklowej dziwności
Te konstrukcje można uporządkować według tego, gdzie projektanci postanowili odejść od utartego schematu. Pierwsza grupa obejmuje motocykle z nietypowym prowadzeniem przedniego koła. Bimota Tesi i Yamaha GTS1000 próbowały zastąpić klasyczny widelec rozwiązaniem, które miało poprawić stabilność i zachowanie podczas hamowania.
Druga grupa stawia na radykalną ergonomię i wygląd. Honda NM4 Vultus pokazuje, jak daleko można przesunąć granicę między motocyklem, skuterem i futurystycznym pojazdem turystycznym. Yamaha Niken z kolei zmienia samą sylwetkę przodu, ponieważ dodatkowe koło wpływa zarówno na funkcję, jak i na wizualny odbiór maszyny.
Trzecia kategoria to mechaniczna przesada. Boss Hoss i Dodge Tomahawk nie próbują być dyskretne. Ich silniki i gabaryty są głównym komunikatem. W przypadku V-Roda przesadą była natomiast odwaga w odejściu od tradycji, co pokazało, że dziwny może być również motocykl, który zbyt mocno różni się od swoich krewnych.
Dlaczego takie motocykle są ważne?
Nie każdy radykalny pomysł trafia do masowej produkcji, ale nawet nieudane eksperymenty zostawiają po sobie rozwiązania, język stylistyczny albo doświadczenie konstruktorów. Centralne prowadzenie koła, przekładnie DCT, pochylane trójkołowce i nowe interpretacje ergonomii nie pojawiły się bez wcześniejszych prób.
Najdziwniejsze motocykle świata przypominają, że rozwój nie zawsze zaczyna się od projektu, który wszystkim od razu się podoba. Czasem potrzebny jest pojazd zbyt ciężki, zbyt skomplikowany albo po prostu zbyt osobliwy, by odnieść sukces. To właśnie takie maszyny przesuwają granicę między motocyklem znanym a motocyklem, o którym trudno zapomnieć.